Sorun ne söyleyeyim.
İkinci el alış verişini bıraktım (ev araba hariç), almıyorum da satmıyorum da. Ya hediye veriyorum ya atıyorum artık.
3 araba sattım 3üne de ne var ne yok söyledim hatta sen bana inanma baktır her yerine dedim, netice de 3ü de arayıp şurası şöyleymiş deyip para istedi. EE ben sana söyledim başta...
5-6 ay önce yazıcımın kapağı kırılınca ikinci el aynı model çalışmayan bir yazıcı buldum, sorun nedir dedim kağıt almıyor dedi. Başka sorun var mı, yok.. Bana sadece kapak lazım dedim parça satmıyorum dedi, tamam komple alayım yalnız kapak için alıyorum gönderirken dikkat et kırılmasın dedim. tamam dedi.
Yazıcı bir geldi kapağın menteşeleri kırık, Dikkatli bakınca daha önce tamir edildiğini anladım,
Şimdi böyle insana ne denir.. 10larca böyle örnek var.
Sorun tam şurada;
Bizim millet ikinci el aldığı her eşyayı sıfır olsun ister, hatta sıfırdan daha iyi olsun beklentisine girer.
Ama sattığı her ürün çöptür. Çöpe atılacak ürünü birine kakalayıp para kazanmak ister. Ve her zaman bahsedilmeyen bir kusuru da vardır.
*işini düzgün yapan mutlaka vardır ama istisnalar kaideyi bozmaz.